آدمی روزهای سخت و طاقت‌فرسا را می‌گذراند

و‌ بزرگترین عذاب، ادامه دادن است..

ادامه دادنِ زندگی با جای زخمی که همیشه در وجودِ ما می ماند..

امروز بارها این جمله‌رو با خودم تکرار کردم..

" می‌دانی رنجِ تو از چیست؟ تو به آنچه نباید، بسیار می‌اندیشی.. "
و چقدر احتیاج دارم هر روز و هرشب این جمله‌رو با خودم تکرار کنم!

آرامِ جانم

وقتی تو هستی، همه چیز هست.. همه چیز.....

این دوست داشتن است که امید به ادامه‌ی زندگی را در دلمان روشن نگه می‌دارد،

دوست داشتنِ هرچیزی، حتا یک گل، یک قلم، یک کتاب!

آغوشِ تو یه پناهِ واسه زنده بودنِ من..